به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم؛ دکتر محسن مردی، استادتمام حوزه بیوتکنولوژی کشاورزی و جزو مدیران اجرایی ارشد این حوزه است. وی در بسیاری از پروژههای ملی منشأ تحول زیرساختی و اجرایی بوده و با اتکا به همین تجارب اجرایی موفق ملی در حوزه کشاورزی و امنیت غذایی، به انتشار سلسلهیادداشتهای «معماری نوین امنیت غذایی ایران» در خبرگزاری تسنیم مبادرت نموده است. وی در یادداشت پیش رو، بر اهمیت نگاه راهبردی به مقوله امنیت غذایی تأکید میکند. متن یادداشت محسن مردی به شرح زیر است:
“در سالهای اخیر، آمارهای تولید محصولات کشاورزی رشد قابل توجهی را نشان میدهد و این موضوع در نگاه نخست میتواند نشانهای از تقویت امنیت غذایی کشور باشد. اما اگر ساختار تولید را دقیقتر بررسی کنیم، به واقعیتی میرسیم که نباید از آن غافل شد.
از همین پرونده بیشتر بخوانید
+ پرونده متفاوت «معماری نوین امنیت غذایی» در تسنیم+ «معماری نوین امنیت غذایی» – 2 | نسخه اجرایی نجات آب و کشاورزی ایران + فیلم+ «معماری نوین امنیت غذایی» -3 | جایگاه دقیق واردات در امنیت غذایی +فیلم
بخش مهمی از تولید امروز کشاورزی ایران همچنان به نهادههایی وابسته است که از خارج کشور تأمین میشوند. خوراک دام، بخشی از بذرها، مواد اولیه و برخی فناوریهای تولید، حلقههایی هستند که وابستگی ما را به بازارهای جهانی حفظ کردهاند. بنابراین افزایش تولید، لزوماً به معنای افزایش امنیت غذایی نیست.
اگر در شرایط بحرانی، واردات این نهادهها با مشکل روبهرو شود، بخشی از ظرفیت تولید کشور نیز تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. به همین دلیل، امنیت غذایی را نباید صرفاً با میزان تولید سنجید؛ بلکه میزان تابآوری زنجیره تولید نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
.
از سوی دیگر، در برخی بخشها برای افزایش تولید، فشار قابل توجهی بر منابع آب و خاک وارد شده است. توسعه برخی محصولات بدون توجه کافی به ظرفیتهای اقلیمی، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت آمار تولید را افزایش دهد، اما در بلندمدت پایداری کشاورزی کشور را با چالش مواجه خواهد کرد.
به اعتقاد من، مسئله اصلی، فاصله گرفتن سیاستگذاریها از نگاه راهبردی است. بسیاری از تصمیمها با هدف حل مسائل کوتاهمدت اتخاذ میشوند، در حالی که امنیت غذایی نیازمند برنامهریزی بلندمدت، استفاده از دادههای علمی و سرمایهگذاری بر زیرساختهای تولید است.
اگر هدف، دستیابی به امنیت غذایی پایدار است، باید وابستگی به نهادههای خارجی کاهش یابد، منابع پایه حفظ شوند و بهرهوری جایگزین توسعه کمّی شود. تنها در این صورت میتوان از امنیت غذایی واقعی سخن گفت؛ امنیتی که بر توان داخلی، فناوری بومی و مدیریت پایدار منابع استوار باشد، نه بر زنجیرههایی که خارج از مرزهای کشور شکل میگیرند.”
انتهای پیام/